Voorlezen aan volwassenen

Voorlezen is iets dat we al snel associëren met kinderen. Pa of ma leest ’s avonds nog een verhaaltje voor het slapen gaan, daarna gaat de lamp uit en het kind valt in slaap. Met een beetje geluk tref je op school een juf of meester die mooie verhalen voorleest. Zodra je zelf kunt lezen is het echter uit met de pret. Het voorlezen stopt. Waarom eigenlijk?

Lees verder in Voorlezen aan volwassenen

Theatertip: Anne

Karen MeijsEr is in Amsterdam een speciaal theater gebouwd voor de theatervoorstelling Anne. De meningen over deze voorstelling zijn verdeeld. Frappant genoeg hoor ik vooral meningen van mensen die de voorstelling niet bezocht hebben en dus niet weten waar ze het over hebben. Het theater zou te groot zijn, het lijkt teveel op  ‘Soldaat van Oranje’, het is te commercieel, er is gedoe met de Anne Frank Stichting, de voorstelling duurt te lang, er wordt niet in gedanst of gezongen, de kaartjes zijn te duur, het is ongepast dat je kunt dineren in het theatergebouw, ga zo maar door. Mijn moeder keek dan ook ietwat verbaasd toen ik voorstelde om samen naar de voorstelling te gaan. We zijn gegaan en hebben geen seconde spijt gehad van deze beslissing.

Lees verder in Theatertip: Anne

Het zijn net mensen

Karen MeijsNa lang aarzelen heb ik het boek Het zijn net mensen gelezen. Mijn aarzeling kwam voort uit onzekerheid: wat als ik er niets van begrijp? Zal ik me niet erg wereldvreemd voelen als ik een boek probeer te lezen over het Midden-Oosten terwijl chocolade bij mij veel hoger op de prioriteitenlijst staat dan politiek? Niets bleek minder waar. Ik heb gelachen om dit boek en sommige gedeeltes in shock gelezen. Op de kaft staat “Wat gaapt er een kloof tussen wat Joris als correspondent ter plekke waarnam in het Midden-Oosten, en wat hij daarvan terugzag in de media.” Mijn 3 favoriete fragmenten uit het boek:

Lees verder in Het zijn net mensen