Selecteer een pagina

Het is rustig in de straten van Giethoorn. Laverend tussen de vloerstickers, pijlen die de looprichting aangeven en A4’tjes met tips om het samen veilig te houden, wandelen we naar het bootverhuurbedrijf. Als je op zoek bent naar mindfulness dan lijkt dit de ideale plek. Zacht snorrende bootjes, jonge eenden die de wereld ontdekken en zeemeeuwen die van zich laten horen. Al lijken ook die het volume bijgesteld te hebben naar een acceptabel niveau. Ik stel me zo voor dat je hier ‘voor Corona’ niet kwam voor de rust. De enorme borden met Chinese tekens vormen een herinnering aan de tijd van filevaren, bezoekers die zich gedragen alsof ze te gast zijn in een pretpark en brievenbussen die dienst doen als prullenbak.

Aan de man van de botenverhuur vraag ik hoe hij de rust ervaart. Mist hij de toeristen? Dat niet echt. Hij denkt even na over zijn antwoord. Wat hij wel mist zijn ‘de bussen van de Zonnebloem, de mensen kwamen hier voor koffie met gebak en bleven vaak maar een uurtje. Toch zag je ze zó genieten. Ik vraag me af waar ze nu zijn.’

Ik weet wel waar ze zijn. Op de boot in het zonnetje maken we een foto. Die verstuur ik vervolgens via Omapost, zo is ze er toch ’n beetje bij. De koffie met gebak halen we later wel in 🙂