Bijna een zakenvrouw

Een goede voorbereiding is het halve werk. Toen de Vrije Academie mij vroeg als docent voor een schrijfworkshop op maandagochtend in Leiden liet ik dan ook niets aan het toeval over. In een vlaag van decadentie reserveerde ik een hotelkamer voor mezelf. Zo zou ik zeker op tijd zijn en geen stress ondervinden van heel vroeg opstaan en problemen met files / openbaar vervoer / parkeren in een stadscentrum. Op zondagavond arriveer ik in mijn prachtige vertrek voor de nacht. Ik installeer mezelf en mijn aap en stuur vriendin Hera nog een berichtje dat het vast geen toeval is dat ze me een reislustige aap cadeau heeft gedaan ūüėČ

 

De volgende ochtend word ik uitgerust wakker. Leiden begroet me met een zonnetje, ik trek een jurk aan en pak mijn spullen in. Met een complete emergency kit (lees: goedgevulde tas) ga ik lopend naar de workshoplocatie. Maar eerst nog een ontbijtje…¬†Bij Starbucks wemelt het van de zakenlui. Ik zit aan een tafeltje met een latte en een kaneelkoek en voel me een heuse vrouw van de wereld.

 

Terwijl ik nadenk over een passende tweet om dit tafereel te beschrijven valt mijn oog op mijn knie. Hmm, een los draadje. Hee, het losse draadje blijkt vast te zitten aan mijn panty. Waar nu een ladder in tevoorschijn komt. NEE TOCH! Ik besluit de tweet te laten zitten en probeer mijn panty zo onopvallend mogelijk zó te draaien dat de ladder uit beeld verdwijnt. In mijn tas zitten allerlei nuttige spullen, van een gepersonaliseerde kleurenwaaier tot het visitekaartje van iemand die ik een jaar geleden ontmoet heb op een congres, maar geen reservepanty. Voorzichtig lopend, om te voorkomen dat ik met een bloot been voor de groep sta, ga ik op weg naar de Regentenkamer.

 

De tocht naar de Regentenkamer gaat voorspoedig van start. Ik moet naar nummer 159. De juiste straat heb ik zo gevonden maar dan begint het: 1a, 1b, 1c, 1d. Dit gaat nog wel even duren. Zo snel als mijn geladderde pantybeen me kan dragen loop ik door. De Regentenkamer blijkt een columnwaardige locatie: een prachtig oud pand. De indeling van de ruimte is helaas onhandig voor een schrijfworkshop. Er zijn allerlei hulpattributen op voorraad, waaronder uitklapbare tafels. Er is al één deelnemer, ze helpt me om de ruimte te verbouwen. Ik vang op dat je hier ook kunt trouwen en ik kan het me helemaal voorstellen. Maar nu even niet. Ik krijg het Spaans benauwd van het gesjouw met tafels en stoelen en het onhandige gemanoeuvreer met mijn been. En van de glurende mannen met baarden op de schilderijen aan de muur. Gelukkig heb ik een leuke groep. Ze schrijven columns die me aan het lachen maken, aan het denken zetten en ontroeren. Aan het einde van de workshop ben ik mijn been, mijn panty en mijn ladder vergeten. Dat is nou het effect van een goede column.

5 thoughts on “Bijna een zakenvrouw

  1. Alles herkenbaar; laatst dezelfde situatie, heb nu kleurloze nagellak bij me om ‚Äúhem‚ÄĚ tenminste te kunnen stoppen…….; zekerheid voor alles!
    In Regentenkamers hangen altijd van die eerbiedwaardige mannen met baarden, maar in Utrecht hangt ook de eerste vrouwelijk professor zónder baard! Was weer gezellig om te lezen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *