Ik ben Alice

Eerst even dit: ik heb een zwak voor ‘oude besjes’. Voor dames met krullen in hun grijze haren, handtasjes, parelkettingen, bloemetjesservies en een schijnbaar onuitputtelijke bron aan herinneringen. Dames die aan hun derde jeugd zijn begonnen. En er is goed nieuws voor mij: het aantal oude besjes gaat verviervoudigen, met dank aan de babyboom. Deze groei betekent ook een groeiende behoefte aan zorg en liefdevolle aandacht. De Vrije Universiteit heeft een bijzondere manier gevonden om hier invulling aan te geven. Met Alice. Who the f… is Alice?

Alice is een zorgrobot. Ze is zo’n 60 centimeter groot zodat ze niet te bedreigend overkomt. Ze heeft een zacht en lief gezichtje, als een echt mens en ze kan je aankijken en glimlachen. Haar lichaam is wel erg robotachtig zodat je niet het gevoel hebt dat er een pratende pop tegenover je zit. Er is een documentaire gemaakt waarin Alice op bezoek gaat bij drie dames. Het ijs is meteen gebroken als één van de dames het gesprek begint met “Hallo Alice, voel jij je een beetje thuis hier?” Na een uitgebreide kennismaking gaan de dames met Alice voetbal kijken, zingen, door fotoalbums bladeren en fysiotherapie-oefeningen doen. Je ziet de dames, soms tegen wil en dank, opbloeien. En de reacties bij het afscheid van Alice? Ik krijg er kippenvel van. Alsof ze een dierbare vriendin uitzwaaien.

Alice is gemaakt in samenwerking met Hanson Robotics en de documentaire is van Sander Burger.

Klik hier om de volledige documentaire te starten, het is écht een aanrader als je interesse hebt in de toekomst van de zorg.  Neem er de tijd voor. Het is ook jouw toekomst.

 

De foto is van mij & Robin. Robin lijkt een beetje op Alice maar is geen zorgrobot. Robin is een meisjesrobot met wie je de macarena kunt dansen en die gebruikt wordt om meisjes in het basisonderwijs te leren programmeren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *